Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

20/9/26

...

 Ενας μήνας χωρίς την αγκαλιά σου

, μπαμπά, και υπάρχουν ακόμα μέρες που η καρδιά σε ψάχνει..άρνηση το ειπαν..Ο χρόνος περνάει, αλλά η παρουσία σου είναι  αισθητή. Η φωνή σου ηχεί μέσα στο κεφάλι μου... Περιμένω να ανάψεις το φως της κουζίνας και να πεις δεν κοιμάσαι ματάκια μου 😢πονάς κάπου,είσαι καλά? - εσύ καλά  είσαι?γιατί εγώ δεν είμαι!πονάει ρε γμτ..λένε ότι ο καιρός είναι γιατρός..βλακείες😵‍💫όσο ήταν για όσους αγαπησα!Το κενό που άφησες στο σπίτι μας και στη ζωή μου παραμένει. Σήμερα το ημερολόγιο σηματοδοτεί για άλλη μια φορά την αναχώρησή σου, αλλά μου θυμίζει επίσης όλη την αγάπη που δεν έφυγε μαζί σου. , μπαμπά,   μαθαίνοντας να ζω με την απουσία σου, να σου μιλάω σιωπηλά, ή να σου γράφω, να σε βρίσκω στις αναμνήσεις και να σε νιώθω κοντά σε όλα όσα μου έμαθες. Δεν είσαι σωματικά εδώ, αλλά παραμένεις μια ρίζα, μια απαλή σκιά, ένα ήρεμο φως στο μονοπάτι μου. Σήμερα σε θυμάμαι με δάκρυα, αλλά και με ευγνωμοσύνη, γιατί το να είμαι μέρος της ζωής σου συνεχίζει να είναι μια ευλογία στη δική μου.
Ήσουν το γούρι μου...

Δεν υπάρχουν σχόλια: