20/08/2026

 ΜΠΑΜΠΑ ΜΟΥ..

Είσαι ακόμα μαζί μου..

Ακόμα κι αν εφυγες, είσαι ακόμα μαζι μου. Έφυγες από αυτόν τον κόσμο, αλλά όχι οχι με  αυτό που νιώθω για  σενα.. 

Η φωνή σου δεν γεμίζει πια το σπίτι, το χέρι σου δεν με κρατάει πια, αλλά η αγάπη σου παραμένει τόσο βαθιά που με στηρίζει ακόμα.

Ο θάνατος δεν μπόρεσε να νικήσει την αγάπη σου

Ο Θεός σου έκλεισε τα μάτια, αλλά δεν έσβησε το φως σου. 

Μπαμπά, όπου κι αν είσαι τώρα, η ΜΟΡΦΗ ΣΟΥ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ  ΑΓΕΡΩΧΗ.. 

Δεν μπόρεσε να τα πάρει όλα, δεν μπόρεσε να σβήσει τη φωνή σου.

Μπαμπά, η απουσία σου έχει ένα όνομα: λέγεται τραπέζι χωρίς το γέλιο σου,την φυσική παρουσία τα κλειδιά σου στην πόρτα χωρίς τα βήματά σου να  ακουγονται μετά. 

Αλλά έχει και μια ανάμνηση, έχει και ευγνωμοσύνη· για τα χρόνια που ζήσαμε. Ευχαριστώ που ήσουν ο πατέρας μου🙏

Θα σε θυμάμαι πάντα με αγάπη.Δεν είσαι εδώ για να μου απαντήσεις, αλλά σου μιλάω ούτως ή άλλως, μπαμπά. 

Κάποιες αγάπες δεν πεθαίνουν, απλώς μαθαίνουν να περιμένουν..

Μου λείπεις τόσο πολύ κι εύχομαι να ήσουν εδώ τώρα. Κάποιες φορές τη νύχτα, κοιτάζω τον ουρανο

και κάνω μια ευχή στο λαμπρότερο αστέρι που βλέπω και πιστεύω ότι είσαι εσύ. Πάντα θα σε σκέφτομαι στα γενέθλιά σου, την ημέρα του Πατέρα, στα γενέθλιά μου και 

τα Χριστούγεννα και πάντα ή Χαρούμενο κάποιες μέρες, είτε θλιμμένο κάποιες άλλες, αλλά τώρα σε αισθάνομαι μέσα στην καρδιά μου και είσαι πάντα στο μυαλό μου. 

Αλλά, εύχομαι να μπορούσα να σου πω ένα τελευταίο αντίο και να σου δώσω μια τελευταία αγκαλιά πριν φύγεις για το ταξίδι σου στο νέο σου σπίτι, στον Παράδεισο. 

Ξέρω ότι λείπεις επίσης στην μαμά , στην Κατερίνα στον μικρό Απόστολο σε όλους στην οικογένειά μας, κάθε μέρα και εύχονται να ήσουν ακόμα εδώ. 

Αλλά μέχρι να ξανασυναντηθούμε ή να τα ξαναπούμε, θα σε αφήσω να ξεκουραστείς. Σε αγαπαω τόσο πολύ και ελπίζω να είσαι ευτυχισμένος εκεί που είσαι και 

να τους βρεις όλους και μας προσέχετε όλοι μαζί 🙏

Endless love 20/10

8 ΧΡΟΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ 

Αυτή η απύθμενη αγάπη που σας είχα (έχω) , αδυσώπητα καίει την ψυχή μου..  Με λαιμαργία την καταπίνει κι εγώ, ανημπορη ακούω το είναι μου να ουρλιάζει..
Κουράστηκα πια μωρέ.. Δεν μπορώ και δεν θέλω να παλέψω. Μου λείπεις γιαγιάκα μου και δεν θέλω να  είμαι εγώ η  δυνατή πια... Μου λείπετε μωρέεεεε

2 1 Ιουνίου 2010..

15 χρόνια μετά ο ίδιος ανείπωτος πόνος, η ίδια θλίψη..

Τα δάκρυα δεν στέγνωσαν, δεν θα γίνεις μια ακόμα φωτογραφία .

Μια ξεθωριασμένη εικόνα, δεν θα γίνεις!

Προσευχή στα χείλη μας θα γίνεις κι ευχάριστες αναμνήσεις, που στην θύμηση σου, ένα όμορφο συναίσθημα θα κατακλύζει το είναι μας με το υποτυπώδες χαμόγελο να προσπαθεί να χαραχθεί στο πρόσωπο μας..

Οι άνθρωποι πεθαίνουν όταν τους ξεχνάμε.. Κι εμείς δεν επιτρέψουμε να συμβεί.

Θα προσέχουμε ο ένας τον άλλον, θα σε τιμά ο καθένας μας με τον τρόπο του. Ήρθε η ώρα να σε αφήσω να ξεκουραστείς, με πόνο ψυχής.

Είς το επανιδείν

Δείτε τα στατιστικά στοιχεία

Δημιουργία διαφήμισης

Όλες οι αντιδράσεις:

16Anastasia Kakia, Anastasia Portikas και 14 ακόμη

  ΠΑΠΠΟΥ μου λείπει η μέρα που έφυγες - όχι επειδή ήταν μια καλή μέρα, αλλά επειδή ήταν η τελευταία μέρα που σε είχα ακόμα. Θυμάμαι κάθε δευτερόλεπτο, ακόμα και τη σιωπή. Δεν ήξερα πόσο θα πονούσε, πόσο μόνιμο θα ένιωθα. Εκείνη η μέρα άλλαξε τα πάντα. Ο κόσμος συνέχισε να κινείται, αλλά ο δικός μου σταμάτησε για λίγο.

Μου λείπει ο τρόπος που η φωνή σου γέμιζε το δωμάτιο, ο τρόπος που τα μάτια σου μου έλεγαν ότι είμαι ασφαλής και πώς μόνο μια αγκαλιά από εσένα θα μπορούσε να κάνει τον κόσμο να νιώσει σωστά ξανά. Ποτέ δεν είχα την ευκαιρία να πω όλα αυτά που ήθελα να πω, ή να κρατηθώ λίγο περισσότερο. Εκείνη η μέρα -αν και επώδυνη- ήταν ακόμα μια μέρα που ήσουν εδώ, αναπνέεις ακόμα τον ίδιο αέρα με εμένα. Και μου λείπει, ακόμα και με τον σπαραγμό που κουβαλάει.

Αν μπορούσα να πάω πίσω σε εκείνη την ημέρα, δεν θα προσπαθούσα να είμαι δυνατή. Απλά θα καθόμουν δίπλα σου, θα κρατούσα το χέρι σου και θα άφηνα την καρδιά μου να μιλήσει πιο δυνατά από όσο θα μπορούσαν ποτέ τα λόγια μου.

14 χρονια μετα.14 χρονια χωρις εσενα!

  

ΠΟΤΕ ΠΕΡΑΣΑΝ;;

ο ιδιος πονος,η ιδια αισθηση εγκαταλειψης απο σενα και τη γιαγια,λες  και το κανατε  βασει σχεδιου.μετα στειλατε...την χαρα μας...λες και τον στειλατε αυτο το γελιο ως βαλσαμο,ως  ανταλλαγμα στα δακρυα και τον πονο,στον ανειπωτο πονο που προκαλεσε ο φευγιος σας!

κριμα που δεν γνωρισατε ως ανθρωπινο ον...τον βλεπετε απο εκει πανω και τον προσεχετε!ολους μας δηλαδη...

σας αγαπαμε και μας λειπετε...αλλα γλυκια νοσταλγια...θυμασαι τοτε...αν ηταν ο παππους θα ελεγε...αν ηταν εδω η γιαγια ετσι θα το εκανε...

τις φωνες σας  τις ακουω,και τις μορφες σας μεσω απο  τις φωτο  θα σας γνωρισει   και μεσω των βιντεο...

γιαγια μιλουσαμε με τα ματια και με το αγγιγμα...οι λεξεις φτωχες η αγαπη πολλη!

μωρε παππου..δεν προλαβα να σου πω ολα οσα ηθελα να σου πω,να σε παρω μια αγκαλια...τις τελευταιες μερες μονο...

11 χρονια κι εσυ δεν εισαι εδω η μηπως εισαι?

ΧΑΡΜΟΛΥΠΗ 2

 ΕΙΝΑΙ ΟΤΑΝ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΣΤΊΜΗ ΠΟΥ ΝΟΙΩΘΕΙΣ ΝΑ ΣΚΙΖΕΤΑΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΕΝΟΣ ΧΑΜΟΥ.ΜΙΑΣ ΑΠΩΛΕΙΑΣ...

5 ΧΡΟΝΙΑ ΠΕΡΑΣΑΝ ΓΙΑΓΙΑ ΜΟΥ, ΧΡΟΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ,ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΜΝΗΜΑ,ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΚΙ ΑΠΕΙΡΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ...
ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ,ΜΙΑ ΨΥΧΟΥΛΑ,ΕΝΑ ΑΓΓΕΛΟΥΔΑΚΙ ΦΡΟΝΤΙΣΕΣ ΝΑ ΒΡΕΙ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΟΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΑΣ...ΠΑΡΗΓΟΡΙΑ ΚΙ ΕΥΤΥΧΙΑ,ΑΠΟΛΥΤΗ!

ου μου διδαξε πολλα,χωρις να εχει παει σχολειο ,εμεινε νωρις ορφανη απο μανα..ηταν βραχος συζυγος μανα,γιαγια με μια πεθερα μαζι..καλη-ευτυχως...για την πυγμη της το σθενος της,την δυναμη της σε ολα τα δεινα..μονο ο θανατος του παππου μ την λυγισε..

 H γιαγιά ΠΟΥ το μητρικό ένστικτο υπερισχύει και η φράση «του παιδιού μου το παιδί, δυο φορές παιδί μου» εφαρμόζεται κι αποδεικνύεται καθημερινώς.

Πώς θα ήταν άραγε, ο κόσμος χωρίς τις γιαγιάδες μας; Ποιος θα μας φώναζε, να φάμε μέχρι και την τελευταία μπουκιά από το πιάτο μας καθώς, όπως εκείνη λέει, είναι η δύναμή μας; Ποιος θα μας μάθαινε, να μην τα παρατάμε ποτέ και πάντα να επιμένουμε; Να μην ξεχνάμε ποιοι είμαστε;

Είναι εκείνες που μας υπενθυμίζουν, όταν πάνω στην φούρια μας να φύγουμε βιαστικά από το σπίτι, να πάρουμε ζακέτα μαζί. Κάνουν απίστευτα φαγητά, τόσο που ακόμη και ο καλύτερος σεφ του κόσμου δεν μπορεί να τα κάνει ίδια.

Κι αργότερα, όταν πάμε να μαγειρέψουμε, την παίρνουμε τηλέφωνο και τη ρωτάμε τη συνταγή για εκείνη την φοβερή πίτα που τρελαινόμαστε και ποτέ δεν είχαμε μπει στην διαδικασία να μάθουμε πώς γίνεται. Ποια θα μας έφτιαχνε γλυκά του κουταλιού και μαρμελάδες;

εσύ είσαι .....μια από αυτές!!!

 Οι δοτικοί άνθρωποι δεν είναι υπερβολικοί,

μα ούτε και ψεύτικοι,

απλά έχουν μάθει να δίνουν, από το πρώτο

λεπτό που μπαίνεις στην ζωή τους.

Και ξέρεις γιατί;

Γιατί δεν τους νοιάζει να πάρουν κάτι από

εσένα ,απλά να δώσουν...μια λέξη..μια ευχή,

κάτι απλό..κι ας μην σε ξέρουν

Απλά θέλουν να τους μάθεις εσύ,πριν ακόμα

τους δεις. Πριν ακόμα τους δώσεις.

Συνήθως,μένουν μόνοι,κατά επιλογήν....

μα και γιατί δεν τους επιλέγουν,λόγω της

δοτικότητάς τους.

Είναι ένα παιχνίδι με νικητή και χαμένο,

πριν καν ξεκινήσει.

Όταν σε τρομάξει,ένας δοτικός άνθρωπος,

μην φεύγεις,μείνε,έχεις κερδίσει έναν

άνθρωπο πολύ σπάνιο και αληθινό.

Έχει μάθει να ζει χωρίς ανταλλάγματα.

Έχει μάθει να ζει χωρίς ψέματα.

Δεν εξαρτιέται από εσένα, παρά μόνον από

τις επιλογές του.

Κι εσύ είσαι .....μια από αυτές!!!

Με τα ματια της ψυχης

ΤΟ ΠΡΩΤΟ Μ ΠΟΙΗΜΑ

 

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ...

 Εύχομαι στην μεγάλη κ μικρή αδυναμία μου..να ζήσεις να ζήσεις και χρόνια πολλά...με άσπρα μαλλιά..παντού να σκορπίζεις της νιότης-γνώσης το φως με υγεία,-πνευματική, ψυχική σωματική- ευλογία, γενναιοδωρία, καλοσύνη, ευπρέπεια, να έχει το θάρρος της  γνώμης του ειλικρινής   να  είσαι σωστός άνδρας ,φιλεύσπλαχνος με σεβασμό στο γυναικείο φύλο  ΣΤΟΝ ΣΥΝΑΝΡΩΠΟ, στο περιβάλλον, στα ζώα ,σε κάθε πλάσμα του πλανήτη μας..με χρηστά ήθη κι έθιμα.. Να είσαι ένας ευτυχισμένος άντρας μέσα στην απλότητα του κι όπως 

λέει ΚΙ ο Κιπλινγκ... Αν μπορείς στην πλάση τούτη να περιφρονείς τα πλούτη

κι αν οι έπαινοι των γύρω δεν σου παίρνουν το μυαλό, αν μπορείς στην τρικυμία να κρατήσεις ψυχραιμία,

κι αν μπορείς και στους εχθρούς σου να σκορπίσεις το καλό,

αν μπορείς με μιας να παίξεις κάθε τι που ’χεις κερδίσει,

στην καταστροφή ν’ αντέξεις και να δώσεις κάποια λύση,

αν μπορείς να υποτάξεις πνεύμα, σώμα και καρδιά

αν μπορείς όταν σε βρίζουν να μην βγάζεις τσιμουδιά,

αν μπορείς στην καταιγίδα να μη χάνεις την ελπίδα,

κι αν μπορείς να συγχωρήσεις όταν σ’ έχουν αδικήσει,

αν μπορέσεις τ’ όνειρό σου να μη γίνει ο όλεθρός σου,

κι αν μπορέσεις ν’ αγαπήσεις όσους σ’ έχουνε μισήσει,

αν μπορείς να είσαι ο ίδιος στην χαρά και στην οδύνη,

αν η πίστη στην ψυχή σου μπρος σε τίποτα δεν σβήνει,

αν μιλώντας με τα πλήθη τη συνείδηση δεν χάνεις,

αν μπορέσεις να χωνέψεις πως μια μέρα θα πεθάνεις,

αν ποτέ δεν σε μεθύσει του θριάμβου το κρασί,

αν στα ψέματα των άλλων δεν λες ψέματα κι εσύ,

αν μπορείς να μη θυμώνεις, αλλά μήτε και να κλαις

όταν άδικα σου λένε πως εσύ μονάχα φταις.

Αν μπορείς με ηρεμία δίχως νεύρα ή δυσφορία

και τα ίδια σου τα λόγια να τ’ ακούς παραλλαγμένα,

αν μπορείς κάθε λεπτό σου να ’ναι μια δημιουργία

και ποτέ σου να μην μένεις με τα χέρια σταυρωμένα.

Αν οι φίλοι σου κι οι εχθροί σου δεν μπορούν να σε πληγώσουν

αν οι σχέσεις με μεγάλους τα μυαλά δεν σου σηκώνουν

αν τους πάντες λογαριάζεις μα… κανένα χωριστά,

αν μπορέσεις να φυλάξεις και τα ξένα μυστικά…

Έ! Παιδί μου τότε…

Θα μπορέσεις ν’ απολαύσεις όπως πρέπει τη ζωή σου…

Θα ’σαι άνθρωπος σπουδαίος κι όλη η γη θα ’ναι δική σου!

#Happy birthday darlings14/10#Nick -15/10#Choco

5 ΧΡΟΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ

 Για την γιαγια μου..που μου διδαξε πολλα,χωρις να εχει παει σχολειο ,εμεινε νωρις ορφανη απο μανα..ηταν βραχος συζυγος μανα,γιαγια με μια πεθερα μαζι..καλη-ευτυχως...για την πυγμη της το σθενος της,την δυναμη της σε ολα τα δεινα..μονο ο θανατος του παππου μ την λυγισε..

 H γιαγιά ΠΟΥ το μητρικό ένστικτο υπερισχύει και η φράση «του παιδιού μου το παιδί, δυο φορές παιδί μου» εφαρμόζεται κι αποδεικνύεται καθημερινώς.

Πώς θα ήταν άραγε, ο κόσμος χωρίς τις γιαγιάδες μας; Ποιος θα μας φώναζε, να φάμε μέχρι και την τελευταία μπουκιά από το πιάτο μας καθώς, όπως εκείνη λέει, είναι η δύναμή μας; Ποιος θα μας μάθαινε, να μην τα παρατάμε ποτέ και πάντα να επιμένουμε; Να μην ξεχνάμε ποιοι είμαστε;

Είναι εκείνες που μας υπενθυμίζουν, όταν πάνω στην φούρια μας να φύγουμε βιαστικά από το σπίτι, να πάρουμε ζακέτα μαζί. Κάνουν απίστευτα φαγητά, τόσο που ακόμη και ο καλύτερος σεφ του κόσμου δεν μπορεί να τα κάνει ίδια.

Κι αργότερα, όταν πάμε να μαγειρέψουμε, την παίρνουμε τηλέφωνο και τη ρωτάμε τη συνταγή για εκείνη την φοβερή πίτα που τρελαινόμαστε και ποτέ δεν είχαμε μπει στην διαδικασία να μάθουμε πώς γίνεται. Ποια θα μας έφτιαχνε γλυκά του κουταλιού και μαρμελάδες;

ΕΙΝΑΙ ΟΤΑΝ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΣΤΊΜΗ ΠΟΥ ΝΟΙΩΘΕΙΣ ΝΑ ΣΚΙΖΕΤΑΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΕΝΟΣ ΧΑΜΟΥ.ΜΙΑΣ ΑΠΩΛΕΙΑΣ...
5 ΧΡΟΝΙΑ ΠΕΡΑΣΑΝ ΓΙΑΓΙΑ ΜΟΥ,ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ,ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΜΝΗΜΑ,ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΚΙ ΑΠΕΙΡΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ...

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ,ΜΙΑ ΨΥΧΟΥΛΑ,ΕΝΑ ΑΓΓΕΛΟΥΔΑΚΙ ΦΡΟΝΤΙΣΕΣ ΝΑ ΒΡΕΙ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΟΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΑΣ...ΠΑΡΗΓΟΡΙΑ ΚΙ ΕΥΤΥΧΙΑ,ΑΠΟΛΥΤΗ!