16 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ

 

16/09/2026

 

Σήμερα έχω τα γενέθλια μου

θα ερχόσουν πρώτος να μου ευχηθείς, όπως έκανες και στην γιορτή μου, όπως πάντα σε κάθε γιορτή ή σε κάθε μου νέα αρχή γιατί ήσουν το γούρι μου και ήξερα ότι όλα θα πάνε καλά.. Φέτος όλα είναι μαύρα, μουντα.
Δεν είσαι εδώ ...
Μου λείπεις.. Μου λείπουν οι επικοι καυγάδες μας.. Καταλήγοντας..- Μόνο στην μάνα σου δίνεις δίκιο - ναι καλά .. Κανένας δεν έκανε πίσω.. Τόσο ίδιοι χαρακτήρες... Και μετά νηνεμία. Σαν να μην συνέβη τίποτα..
Φυσικά δεν ζητούσε κανείς συγγνώμη
Εγωιστές, κεφάλι ίδιο.. .
Στιγμές είναι η ζωή μας.
Τώρα πια δεν θα σου ανεβάζω την πίεση
Δεν θα ξαναδούμε τηλεπαιχνίδια ή μπάλα μαζί όπως κάναμε στο δωμάτιο μου τις τελευταίες ημέρες πριν το φευγιό σου
Οι δικές μας στιγμές... Οι τελευταίες..
Σήμερα δεν είναι μέρα χαράς....κλειστά τηλέφωνα το 49 το δικό μου δεν θέλω να σβήσει.. Όπως δεν έσβησε το δικό σας στην επέτειο γάμου σας από δικό μου λάθος

Λιγότερα

— λυπημένη.

🫂🫂σκέφτομαι πως 😭

 Μεγαλώνοντας, φευγουν κομμάτια του παζλ Όλγα. Φίλοι, γνωστοί, συμμαθητές και συνάδελφοι, γονείς αυτών, θείες , θείοι.. Πολύ στενά συγγενικά πρόσωπα.. 🫂όπως παππούς, γιαγιά, μπαμπάς.. 😭

Δεν μπορώ να πω ευχαριστώ στα συλληπητήρια κτλ κτλ .. 

Όπως και δεν μπορώ να πω , ειδικά σε όλα τα αγαπημένα μου άτομα να συλληπηθω, λάθος σου θα μου πεις, προτιμώ να αγκαλιασω σφιχτά κλαίγοντας βέβαια... 

Θα μου πεις, συνδρομο άρνησης του θανάτου έχεις? Δεν έχω ιδέα αν υφίσταται τέτοια έννοια, αν υπάρχει κάτι τέτοιο ..

 Όμως σίγουρα αρνούμαι να δεχτώ την απώλεια των ανθρώπων που αγάπησα 

Αρνούμαι να δεχτώ ότι δεν θα τους ξαναδώ, να ακούσω, να αγκαλιάσω, να μυρίσω .. Απλώς αρνούμαι! 

20/08/2026

ΜΠΑΜΠΑ ΜΟΥ..

Είσαι ακόμα μαζί μου..

Ακόμα κι αν εφυγες, είσαι ακόμα μαζι μου. Μέσα από αναμνήσεις μου, τα συγγνώμη και τα σ'αγαπαω που δεν πρόλαβαν να ειπωθούν. 

Ανείπωτες βουβες σκέψεις που πονάνε. 

Η φωνή σου δεν γεμίζει πια το σπίτι, το χέρι σου δεν με κρατάει πια, αλλά η αγάπη σου παραμένει τόσο βαθιά που με στηρίζει ακόμα.

Ο θάνατος δεν μπόρεσε να νικήσει την αγάπη σου

Ο Θεός σου έκλεισε τα μάτια, αλλά δεν έσβησε το φως σου. 

Μπαμπά, όπου κι αν είσαι τώρα, η ΜΟΡΦΗ ΣΟΥ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΑΓΕΡΩΧΗ.. 

Δεν μπόρεσε να τα πάρει όλα, δεν μπόρεσε να σβήσει τη φωνή σου.

Μπαμπά, η απουσία σου έχει ένα όνομα: λέγεται τραπέζι χωρίς το γέλιο σου,την φυσική παρουσία τα κλειδιά σου στην πόρτα χωρίς τα βήματά σου να ακουγονται μετά. 

Αλλά έχει και μια ανάμνηση, έχει και ευγνωμοσύνη· για τα χρόνια που ζήσαμε. Ευχαριστώ που ήσουν ο πατέρας μου🙏

Θα σε θυμάμαι πάντα με αγάπη.

Δεν είσαι εδώ για να μου απαντήσεις, αλλά σου μιλάω ούτως ή άλλως, μπαμπά. 

Κάποιες αγάπες δεν πεθαίνουν, απλώς μαθαίνουν να περιμένουν..

Μου λείπεις τόσο πολύ κι εύχομαι να ήσουν εδώ τώρα. Κάποιες φορές τη νύχτα, κοιτάζω τον ουρανο

και κάνω μια ευχή στο λαμπρότερο αστέρι που βλέπω και πιστεύω ότι είσαι εσύ. Πάντα θα σε σκέφτομαι στα γενέθλιά σου, την ημέρα του Πατέρα, στα γενέθλιά μου και 

τα Χριστούγεννα και πάντα ή Χαρούμενο κάποιες μέρες, είτε θλιμμένο κάποιες άλλες, αλλά τώρα σε αισθάνομαι μέσα στην καρδιά μου και είσαι πάντα στο μυαλό μου. 

Αλλά, εύχομαι να μπορούσα να σου πω ένα τελευταίο αντίο και να σου δώσω μια τελευταία αγκαλιά πριν φύγεις για το ταξίδι σου στο νέο σου σπίτι, στον Παράδεισο. 

Ξέρω ότι λείπεις επίσης στην μαμά , στην Κατερίνα στον μικρό Απόστολο σε όλους στην οικογένειά μας, κάθε μέρα και εύχονται να ήσουν ακόμα εδώ. 

Αλλά μέχρι να ξανασυναντηθούμε ή να τα ξαναπούμε, θα σε αφήσω να ξεκουραστείς. Σε αγαπαω τόσο πολύ και ελπίζω να είσαι εσύ καλα και να μην πονάς πια 

Να τους βρεις όλους και μας προσέχετε όλοι μαζί . 

Ας γίνεις ο φύλακας για εκείνους που χρειάζονται ΠΡΟΣΤΑΣΊA

Οδηγός για εκείνους που είναι στο μονοπάτι

Μια βάρκα, μια σχεδία, μια γέφυρα για εκείνους που θέλουν να διασχίσουν την πλημμύρα

Ας είσαι μια λάμπα στο σκοτάδι..

Endless love 20/10

8 ΧΡΟΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ 

Αυτή η απύθμενη αγάπη που σας είχα (έχω) , αδυσώπητα καίει την ψυχή μου..  Με λαιμαργία την καταπίνει κι εγώ, ανημπορη ακούω το είναι μου να ουρλιάζει..
Κουράστηκα πια μωρέ.. Δεν μπορώ και δεν θέλω να παλέψω. Μου λείπεις γιαγιάκα μου και δεν θέλω να  είμαι εγώ η  δυνατή πια... Μου λείπετε μωρέεεεε

2 1 Ιουνίου 2010..

15 χρόνια μετά ο ίδιος ανείπωτος πόνος, η ίδια θλίψη..

Τα δάκρυα δεν στέγνωσαν, δεν θα γίνεις μια ακόμα φωτογραφία .

Μια ξεθωριασμένη εικόνα, δεν θα γίνεις!

Προσευχή στα χείλη μας θα γίνεις κι ευχάριστες αναμνήσεις, που στην θύμηση σου, ένα όμορφο συναίσθημα θα κατακλύζει το είναι μας με το υποτυπώδες χαμόγελο να προσπαθεί να χαραχθεί στο πρόσωπο μας..

Οι άνθρωποι πεθαίνουν όταν τους ξεχνάμε.. Κι εμείς δεν επιτρέψουμε να συμβεί.

Θα προσέχουμε ο ένας τον άλλον, θα σε τιμά ο καθένας μας με τον τρόπο του. Ήρθε η ώρα να σε αφήσω να ξεκουραστείς, με πόνο ψυχής.

Είς το επανιδείν

Δείτε τα στατιστικά στοιχεία

Δημιουργία διαφήμισης

Όλες οι αντιδράσεις:

16Anastasia Kakia, Anastasia Portikas και 14 ακόμη

  ΠΑΠΠΟΥ μου λείπει η μέρα που έφυγες - όχι επειδή ήταν μια καλή μέρα, αλλά επειδή ήταν η τελευταία μέρα που σε είχα ακόμα. Θυμάμαι κάθε δευτερόλεπτο, ακόμα και τη σιωπή. Δεν ήξερα πόσο θα πονούσε, πόσο μόνιμο θα ένιωθα. Εκείνη η μέρα άλλαξε τα πάντα. Ο κόσμος συνέχισε να κινείται, αλλά ο δικός μου σταμάτησε για λίγο.

Μου λείπει ο τρόπος που η φωνή σου γέμιζε το δωμάτιο, ο τρόπος που τα μάτια σου μου έλεγαν ότι είμαι ασφαλής και πώς μόνο μια αγκαλιά από εσένα θα μπορούσε να κάνει τον κόσμο να νιώσει σωστά ξανά. Ποτέ δεν είχα την ευκαιρία να πω όλα αυτά που ήθελα να πω, ή να κρατηθώ λίγο περισσότερο. Εκείνη η μέρα -αν και επώδυνη- ήταν ακόμα μια μέρα που ήσουν εδώ, αναπνέεις ακόμα τον ίδιο αέρα με εμένα. Και μου λείπει, ακόμα και με τον σπαραγμό που κουβαλάει.

Αν μπορούσα να πάω πίσω σε εκείνη την ημέρα, δεν θα προσπαθούσα να είμαι δυνατή. Απλά θα καθόμουν δίπλα σου, θα κρατούσα το χέρι σου και θα άφηνα την καρδιά μου να μιλήσει πιο δυνατά από όσο θα μπορούσαν ποτέ τα λόγια μου.

14 χρονια μετα.14 χρονια χωρις εσενα!

  

ΠΟΤΕ ΠΕΡΑΣΑΝ;;

ο ιδιος πονος,η ιδια αισθηση εγκαταλειψης απο σενα και τη γιαγια,λες  και το κανατε  βασει σχεδιου.μετα στειλατε...την χαρα μας...λες και τον στειλατε αυτο το γελιο ως βαλσαμο,ως  ανταλλαγμα στα δακρυα και τον πονο,στον ανειπωτο πονο που προκαλεσε ο φευγιος σας!

κριμα που δεν γνωρισατε ως ανθρωπινο ον...τον βλεπετε απο εκει πανω και τον προσεχετε!ολους μας δηλαδη...

σας αγαπαμε και μας λειπετε...αλλα γλυκια νοσταλγια...θυμασαι τοτε...αν ηταν ο παππους θα ελεγε...αν ηταν εδω η γιαγια ετσι θα το εκανε...

τις φωνες σας  τις ακουω,και τις μορφες σας μεσω απο  τις φωτο  θα σας γνωρισει   και μεσω των βιντεο...

γιαγια μιλουσαμε με τα ματια και με το αγγιγμα...οι λεξεις φτωχες η αγαπη πολλη!

μωρε παππου..δεν προλαβα να σου πω ολα οσα ηθελα να σου πω,να σε παρω μια αγκαλια...τις τελευταιες μερες μονο...

11 χρονια κι εσυ δεν εισαι εδω η μηπως εισαι?

ΧΑΡΜΟΛΥΠΗ 2

 ΕΙΝΑΙ ΟΤΑΝ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΣΤΊΜΗ ΠΟΥ ΝΟΙΩΘΕΙΣ ΝΑ ΣΚΙΖΕΤΑΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΕΝΟΣ ΧΑΜΟΥ.ΜΙΑΣ ΑΠΩΛΕΙΑΣ...

5 ΧΡΟΝΙΑ ΠΕΡΑΣΑΝ ΓΙΑΓΙΑ ΜΟΥ, ΧΡΟΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ,ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΜΝΗΜΑ,ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΚΙ ΑΠΕΙΡΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ...
ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ,ΜΙΑ ΨΥΧΟΥΛΑ,ΕΝΑ ΑΓΓΕΛΟΥΔΑΚΙ ΦΡΟΝΤΙΣΕΣ ΝΑ ΒΡΕΙ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΟΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΑΣ...ΠΑΡΗΓΟΡΙΑ ΚΙ ΕΥΤΥΧΙΑ,ΑΠΟΛΥΤΗ!

ου μου διδαξε πολλα,χωρις να εχει παει σχολειο ,εμεινε νωρις ορφανη απο μανα..ηταν βραχος συζυγος μανα,γιαγια με μια πεθερα μαζι..καλη-ευτυχως...για την πυγμη της το σθενος της,την δυναμη της σε ολα τα δεινα..μονο ο θανατος του παππου μ την λυγισε..

 H γιαγιά ΠΟΥ το μητρικό ένστικτο υπερισχύει και η φράση «του παιδιού μου το παιδί, δυο φορές παιδί μου» εφαρμόζεται κι αποδεικνύεται καθημερινώς.

Πώς θα ήταν άραγε, ο κόσμος χωρίς τις γιαγιάδες μας; Ποιος θα μας φώναζε, να φάμε μέχρι και την τελευταία μπουκιά από το πιάτο μας καθώς, όπως εκείνη λέει, είναι η δύναμή μας; Ποιος θα μας μάθαινε, να μην τα παρατάμε ποτέ και πάντα να επιμένουμε; Να μην ξεχνάμε ποιοι είμαστε;

Είναι εκείνες που μας υπενθυμίζουν, όταν πάνω στην φούρια μας να φύγουμε βιαστικά από το σπίτι, να πάρουμε ζακέτα μαζί. Κάνουν απίστευτα φαγητά, τόσο που ακόμη και ο καλύτερος σεφ του κόσμου δεν μπορεί να τα κάνει ίδια.

Κι αργότερα, όταν πάμε να μαγειρέψουμε, την παίρνουμε τηλέφωνο και τη ρωτάμε τη συνταγή για εκείνη την φοβερή πίτα που τρελαινόμαστε και ποτέ δεν είχαμε μπει στην διαδικασία να μάθουμε πώς γίνεται. Ποια θα μας έφτιαχνε γλυκά του κουταλιού και μαρμελάδες;

εσύ είσαι .....μια από αυτές!!!

 Οι δοτικοί άνθρωποι δεν είναι υπερβολικοί,

μα ούτε και ψεύτικοι,

απλά έχουν μάθει να δίνουν, από το πρώτο

λεπτό που μπαίνεις στην ζωή τους.

Και ξέρεις γιατί;

Γιατί δεν τους νοιάζει να πάρουν κάτι από

εσένα ,απλά να δώσουν...μια λέξη..μια ευχή,

κάτι απλό..κι ας μην σε ξέρουν

Απλά θέλουν να τους μάθεις εσύ,πριν ακόμα

τους δεις. Πριν ακόμα τους δώσεις.

Συνήθως,μένουν μόνοι,κατά επιλογήν....

μα και γιατί δεν τους επιλέγουν,λόγω της

δοτικότητάς τους.

Είναι ένα παιχνίδι με νικητή και χαμένο,

πριν καν ξεκινήσει.

Όταν σε τρομάξει,ένας δοτικός άνθρωπος,

μην φεύγεις,μείνε,έχεις κερδίσει έναν

άνθρωπο πολύ σπάνιο και αληθινό.

Έχει μάθει να ζει χωρίς ανταλλάγματα.

Έχει μάθει να ζει χωρίς ψέματα.

Δεν εξαρτιέται από εσένα, παρά μόνον από

τις επιλογές του.

Κι εσύ είσαι .....μια από αυτές!!!

Με τα ματια της ψυχης